Wypalam się.
Boję się, że nie sprostam, że nie dam rady.
Codziennie kłamanie sobie w twarz tylko mnie odwodzi od prawdy, cholera.

Wszyscy kłamią, wszyscy.
Mimo, że mam już swoje lata to czuję się jak mała, zagubiona dziewczynka.

Boję się.
Nadzieja matką głupich, chcę być głupia!

Czekanie nie zna granic.

Witam,

Jestem  w kropce, nie mam czasu na nic.
Nie wiem co dalej. Same znaki zapytania.

W sierpniu poprawka, uczę się pilnie! W piątek działka, szkoda, że ma być lipna pogoda, ale myślę , że nawet to nie pokrzyżuje nam planów. Potem może na trochę do pracy, następnie jakieś mały wypad na wieś.
W międzyczasie muszę zabrać się za testy i do września(!) opanować teorię!!
Oczywiście jeszcze trzeba ogarnąć szkoły, a tutaj to mam lipę, bo nie znam moich wyników z matury pisemnej, chyba będę musiała ruszyć się jutro do szkoły i jakoś dowiedzieć się od dyra, może przy okazji będę już wiedziała kiedy dokładnie mam poprawkę.

Ostatnio wróciła mi wena na czytanie książek! Dziś skończę "Jedenaście minut" P. Coelho.
Świetna książka, tyle, że trzeba do niej dorosnąć. Już raz próbowałam ją przeczytać jakoś w gimnazjum, ale zainteresowała mnie i nie skończyłam. Teraz już mam trochę inne spojrzenie na świat i dlatego mnie wciągnęła.
Stwierdziłam, że muszę dużo czytać i pisać, bo czasem głupieje aż! Jakby mój umysł zastygł. Tyle wolnego mi chyba nie służy.

Pozdrawiam :*